Log in


International Systemic Research Conference 2017: “Linking systemic research and practice”, Heidelberg, 8 - 11 Μαρτίου 2017


Η πρώτη μου συνάντηση με το συνέδριο: γίνεται αυστηρά στα αγγλικά. Όλοι οι ομιλητές κατάφεραν και ετοίμασαν τα powerpoints τους στη γλώσσα του κλάδου. Αποτέλεσμα: Οι οικοδεσπότες δίνουν στους διεθνείς προσκεκλημένους, κατά κύριο λόγο στους αγγλόφωνους, μια ιδιαίτερη θέση. Με όλα τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα για τους συμμετέχοντες.

 

Είναι κοπιαστικό, στην ξένη γλώσσα δεν μπορείς να εκφραστείς τόσο καλά, η παρουσίασή σου γίνεται πιο σύντομη, πολλά δεν τα καταλαβαίνεις, προσπαθείς να πλησιάσεις άλλους και βιώνεις καινούριες συναντήσεις κλπ., κλπ.

Ο σκοπός είναι ακριβώς να είναι ένα διεθνές συστημικό συνέδριο για την έρευνα, το πρώτο συνέδριο της Χαϊδελβέργης με παγκόσμια απεύθυνση, αφού το προηγούμενο που ήταν και το πρώτο διεθνές τελικά αναφερόταν στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Στη Χαϊδελβέργη, στην παλιά γερμανική πανεπιστημιούπολη, εκεί όπου την εποχή εκείνη έφερε ο Helm Stierlin την οικογενειακή θεραπεία από τις ΗΠΑ και την έβαλε σε πανεπιστημιακή έδρα [Την εκτίμησή μου προς τους οργανωτές που κατάφεραν η γλώσσα αυτή να γίνει γενικώς αποδεκτή].

Η κατανομή προβλέπει Keynotes, Panels + Debates, Research Methodology Workshops, Discussions και τη συνήθη Postersession.

Τα Keynotes είναι, όπως τόσο συχνά, τα συνήθη κυριακάτικα κηρύγματα που μας ενώνουν όλους στην προσευχή. Εδώ βλέπουμε πάνω στη σκηνή τα άλογα που σέρνουν το κάρο, στην περίπτωση αυτή εκπροσώπους των πιο διαφορετικών κατευθύνσεων, όλοι αγγλόφωνοι: Τη Susan McDaniel (οικογενειακή θεραπεία στις ΗΠΑ), τη Sheila McNamee (διαλογική, κονστρουξιονιστική προσέγγιση), τον Wiliam Pinsof (κυρίως ιδρυτής του εργαλείου "STIC" για τη μέτρηση της θεραπευτικής συμμαχίας στις οικογένειες, ΗΠΑ), τον Ρένο Παπαδόπουλο (ειδικός για τους μετανάστες από το Λονδίνο), τον Bruce Wampold (Contextual Model and Common Factors, γκουρού της ανεξάρτητης από σχολές έρευνας της ψυχοθεραπείας, ΗΠΑ), τον Leslie Greenberg (Emotion-focussed Therapy, Toronto) και τέλος τους ειδικούς της Mentalisation από το Λονδίνο Peter Fonagy και Eia Asen.

Μια εκδήλωση για τα διεθνή και εθνικά περιοδικά συστημικής προέλευσης δείχνει τη διαφορετικότητα στην εμφάνιση, στην καταφυγή στο peer reviewing, στην κατεύθυνση του περιεχομένου, στην ομάδα στόχο και στη συχνότητα. Πάντως για τους συμμετέχοντες φαίνεται το εύρος του τοπίου των δημοσιεύσεων στο οποίο θα μπορούσαν να μετέχουν.

Δεν είναι όλα έρευνα, αλλά ένα πολύχρωμο παζάρι, στο οποίο εμφανίζεσαι και επιδεικνύεσαι ή και διαφημίζεις την ιδέα σου.

Το μίγμα από τις εξειδικεύσεις των θεραπευτικών σχολών που αποτελούν το συστημικό πλαίσιο και οι οποίες ωστόσο επιτρέπουν πολύ διαφορετικές συστημικές θέσεις (ποσοτικές, ποιοτικές, θετικιστικές, μεταμοντέρνες, αντικειμενικές, διαλογικές, συμμετοχικές, γραμμικές) το νιώθω αμφίσημο: Αφενός μπορούν όλοι να βλέπουν όλους, να τους επισκέπτονται, να ζουν ο ένας δίπλα στον άλλον. Αφετέρου οι δηλώσεις μένουν σύντομες και αδιαμεσολάβητες, δεν υπάρχει εμβάθυνση. Πέρασε κιόλας πάλι η ώρα, τρέχεις στο επόμενο εργαστήρι που είναι εντελώς διαφορετικού είδους. Για μένα τίθεται το θεμελιακό ερώτημα μήπως ένα συνέδριο για την έρευνα θα χρειαζόταν έναν διαφορετικό, μάλλον και μικρότερο σχεδιασμό.

Το positioning δίπλα στο positioning είναι positioning ή όχι;

Εδώ φαίνεται η περίληψη του συστημικού ερευνητικού επαγγέλματος. Οι βασικές θεωρίες που χρησιμοποιούνται για την εξήγηση της πρακτικής είναι εξαιρετικά διαφορετικές: Ο Luhmann π.χ. δεν είναι γνωστός στον αγγλόφωνο χώρο, στον γερμανόφωνο θεωρείται πολύ συχνά η θεμέλιος λίθος των συστημικών σχεδίων. Στη Μεγάλη Βρετανία, την Ιρλανδία, τη Σκανδιναβία, σε τμήματα των ΗΠΑ αναφέρονται στη διαλογική θεωρία του Bakhtin ή στον κοινωνικό κονστρουξιονισμό του ζεύγους Gergen. Ακολουθούν διαλογικά ή συμμετοχικά σχέδια, έρευνα δράσης, εν μέρει με ποιοτικές μεθόδους. Οι εξαιρετικά δημιουργικοί επαναδρομικοί ερευνητικοί σχεδιασμοί του Gail Simon και της Sheila McNamee είναι εδώ στα μέρη μας μάλλον άγνωστοι ακόμα, ιδίως στον πανεπιστημιακό τομέα. Η επίδρασή τους είναι σε κάθε περίπτωση πολύ γονιμοποιητική για τους συστημικούς πρακτικούς που κάποιοι στο διεθνές αυτό συνέδριο για την έρευνα τους ανακήρυξαν με ενθουσιασμό ερευνητές. Άραγε το ευφορικό feedback θα κολλήσει και μερικούς από εμάς και ο "μύθος της έρευνας" θα μεταλλαχθεί σε "αναστοχαστική συστημική καθημερινή πρακτική" που να μπορεί και να δημοσιευτεί;

Τι δείχνει το συνέδριο το οποίο εξασφαλίζει και τη συνέχειά του:

Ειδική για τη συστημική μας ταυτότητα είναι η πολυσχιδία και η συνύπαρξη του ενός δίπλα στον άλλον των κοινωνικών κόσμων στους οποίους είναι ενταγμένο το άτομο. Το να λαμβάνουμε διαρκώς υπόψη το τρίγωνο έναντι της δυάδας παραπέμπει στην αναγκαιότητα μιας τέτοιου είδους "συστημικής ματιάς" που στο μεταξύ μας ανήκει και είναι μέρος μας!

© 2014 Συστημικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης